To jedno spojrzenie

Recenzja e-booka w ramach umowy z Wydawnictwo WasPos Historii napisanej przez D. S. Wojciechowską „To jedno spojrzenie”. Autorka w poruszający i zarazem lekki sposób dotyka w niej uniwersalnych prawideł dotyczących relacji i przeznaczenia.​Pytanie o powroty: Czy można wejść dwa razy do tej samej rzeki? Historia Julki i Maksa pokazuje, że czasem rzeka jest ta sama, ale my jesteśmy już innymi, dojrzałymi ludźmi, co daje relacji zupełnie nową szansę.

​Po sześciu latach od nagłego rozstania i złamanego serca wystarczy jedno spojrzenie na spotkaniu klasowym w górskiej chacie, aby uczucie odżyło ze zwielokrotnioną siłą.

Książka daje nadzieję, że prawdziwa miłość przetrwa próby czasu, a tzw. stara miłość nie rdzewieje.

​Idealna na jeden wieczór. Dzięki kompaktowej objętości (167 stron) i wciągającemu stylowi, to doskonała pozycja na popołudniowy relaks i odskocznię od codzienności.

​Książki o drugiej szansie i nieuniknionym przeznaczeniu potrafią niesamowicie podnieść na duchu i przywrócić wiarę w to, że właściwa osoba zawsze znajdzie do nas drogę.

Krwawe przymierze

Recenzja książki "Krwawe Przymierze" Ellis Hunter w ramach umowy z wydawnictwem filia

​Szukasz książki, która wciągnie Cię od pierwszej strony i nie pozwoli zasnąć aż do samego rana? „Krwawe Przymierze” autorstwa Ellis Hunter to absolutny hit dla fanów gatunku romantasy i literatury fantastycznej. To pozycja, która porywa w świat pełen niebezpieczeństw, emocji i niezapomnianych zwrotów akcji.

​Świat pełen smoków, intryg i tajemnic

​Książka ta to prawdziwa gratka dla wielbicieli smoków, dynamicznych walk, zaciętej rywalizacji oraz mrocznych, intrygujących tajemnic. Autorka stworzyła niezwykle plastyczny, bogaty uniwersum, w którym stawką jest przetrwanie, a każdy krok bohaterów może okazać się tym ostatnim.

​W samym sercu historii znajdują się dwie niezwykłe bohaterki – Astrid i Skyler. Choć początkowo mają stanąć do bezwzględnej walki przeciwko sobie, los splata ich ścieżki w sposób, którego żadna z nich się nie spodziewała. Zamiast wrogości rodzi się między nimi głęboka przyjaźń. Szybko okazuje się, że łączy je znacznie więcej, niż dzieli.

​Nie zabraknie tu również wątku romantycznego, który przyspieszy bicie serca niejednego czytelnika. Miłość rodząca się między Astrid a Zryanem, synem potężnego władcy Watry, wnosi do fabuły mnóstwo emocji, napięcia i dylematów moralnych.

​„Krwawe Przymierze” to jednak znacznie więcej niż tylko fantastyka i romans. To opowieść o wielkim buncie, walce o wolność, próbie zniesienia okrutnego królestwa oraz dążeniu do wyrównania sił w świecie zdominowanym przez niesprawiedliwość.

​Książka ta jest po prostu niesamowita! Jeśli uwielbiasz dynamiczną fantastykę z wątkami politycznymi, smokami i chemią między bohaterami, ta pozycja zdecydowanie musi trafić na Twoją półkę.

​Polecam z całego serca wszystkim miłośnikom dobrego fantasy! 

Gangster i tarocistka

Recenzji książki (ebooka) „Gangster i tarocistka” Magdy Puzio w ramach umowy z Wydawnictwo Nie powiem - książki | emocje | zabawa 📚📖

​ ​Szukasz wciągającego, nietuzinkowego kryminału z mocnymi kobiecymi nutami? „Gangster i tarocistka” Magdy Puzio to idealna pozycja, która świetnie sprawdzi się na dzisiejszy wieczór.  

  ​Akcja powieści toczy się w malowniczym miasteczku Zadwór, w którym – jak się okazuje – pod spokojną powierzchnią wrze od mrocznych tajemnic. Główną bohaterką jest Róża – kobieta z pasją zajmująca się ezoteryką: tarotem, numerologią oraz astrologią. Jej ciche życie ulega jednak całkowitemu zburzeniu, gdy na wieży miejscowego ratusza zostają odnalezione zwłoki.  

​Początkowo tożsamości zmarłego nie udaje się ustalić. Dopiero za sprawą znajomego dziennikarza, który w dość podejrzanych okolicznościach publikuje zdjęcie ciała, mieszkańcy rozpoznają w ofierze znanego gangstera o pseudonimie Batman. Szybko wychodzi na jaw, że nie było to samobójstwo, lecz brutalne morderstwo.

​​Sprawa morderstwa Batmana (Bartman) błyskawicznie pociąga za sobą lawinę zdarzeń. Co ciekawe, w intrygę zamieszana jest lokalna śmietanka towarzyska i polityczna – od burmistrza, przez panią poseł, aż po cenionego prawnika, który niespodziewanie zaczyna pracować na usługach konkurencyjnej grupy gangsterskiej. W Zadworzu ścierają się bowiem dwa rywalizujące ze sobą światy przestępcze.

​Tarot, groźby i walka z czasem

​Dziwnym trafem, po odkryciu zwłok, wszyscy – w tym zaniepokojeni mieszkańcy i przestępcy – zaczynają zgłaszać się do Róży, oczekując, że to ona rozwikła kryminalną zagadkę. Sytuacja staje się śmiertelnie poważna, gdy w progu tarocistki pojawia się groźny gangster o pseudonimie Mucha. Zastrasza on Różę i szantażuje ją groźbami, zmuszając do współpracy. Przyparty do muru "detektyw" w spódnicy musi stawić czoła niebezpieczeństwu, zewrzeć szyki i wykorzystać cały swój spryt oraz intuicję.

​ ​Książka Magdy Puzio to lekki, ale pełen napięcia kryminał, w którym racjonalny świat zbrodni miesza się z ezoteryką. Dynamiczna akcja, małomiasteczkowe intrygi z udziałem lokalnych VIP-ów oraz nietypowa główna bohaterka sprawiają, że od lektury nie da się oderwać.

Dwa gołębie

Gdzie kończy się żałoba, a zaczyna życie? Recenzja książki „Dwa gołębie” Agnieszki Barańskiej

​Literatura faktu bywa bolesna, bo pisze ją samo życie. Czasami jednak pojawiają się pozycje tak intymne, surowe i zarazem niosące ukojenie, że stają się dla czytelnika czymś więcej niż tylko lekturą – stają się duchowym przewodnikiem przez najciemniejsze momenty. Do takich książek bez wątpienia należy „Dwa gołębie” Agnieszki Barańskiej – poruszająca opowieść o stracie, macierzyństwie, zdradzie i odzyskiwaniu własnego głosu.

​Maj, który zabrał wszystko

​Głównym motywem, wokół którego krąży narracja książki, jest niewyobrażalny ból po stracie najbliższych. Autorka mierzy się z doświadczeniem, które dla każdego rodzica jest najgorszym koszmarem – śmiercią ukochanej córki, Alicji. Jakby tego było mało, okrutny los powtarza swój scenariusz, a w maju, rok po roku, autorka traci również matkę.

​Maj, miesiąc kojarzący się z rozkwitem i życiem, dla Agnieszki stał się symbolem przemijania i najgłębszej rozpaczy. Autorka nie owija w bawełnę, nie szuka tanich pocieszeń. Pokazuje żałobę w jej najczystszej, paraliżującej postaci: jako proces pełen gniewu, niezrozumienia i pustki, której nie da się niczym zapełnić.

​Symbolika i katharsis

​W tym morzu rozpaczy pojawia się niezwykły, niemal metafizyczny motyw tytułowych dwóch gołębi. Ptaki te nawiedzają autorkę w najtrudniejszych momentach jej życia, stając się cichym zwiastunem nadziei, obecności tych, którzy odeszli, oraz wewnętrznego spokoju. Gołębie nie przynoszą cudu, który wymazałby cierpienie, ale przypominają, że w najgłębszym mroku wciąż tli się iskra.

​Największym punktem zwrotnym i symbolem triumfu życia nad śmiercią staje się narodziny drugiej córki, Zuzanny. Pojawienie się nowego życia nie jest „zastąpieniem” straty, ale maścią na krwawiającą ranę – dowodem na to, że miłość potrafi odrodzić się nawet z popiołów.

​Walka o siebie po burzy

​Książka Agnieszki Barańskiej to jednak nie tylko opowieść o żałobze i macierzyństwie. To także uniwersalna historia o kobiecej sile. Autorka musi stawić czoła kolejnym ciosom od losu – zdradzie i rozwodowi. Musi zawalczyć o siebie.

Utracona nadzieja

​Lekka, wciągająca i idealna na jedno popołudnie!

​Szukasz idealnej lektury na leniwe popołudnie, relaks po ciężkim dniu albo dłuższą chwilę czekania w kolejce do lekarza? „Utracona Nadzieja” autorstwa Elżbiety Czarneckiej sprawdzi się do tego celu znakomicie. Zaledwie 163 strony sprawiają, że książkę czyta się błyskawicznie – zajmie Ci to niecałe trzy godziny, a dostarczy naprawdę sporych emocji!

​O czym jest ta historia?

​Główną bohaterką powieści jest Sofia, która po trudnym rozstaniu i rozwodzie z mężem postanawia zacząć wszystko od nowa. Uciekając przed byłym partnerem – człowiekiem okrutnym i zaborczym psychopatą – wraca do słonecznych Włoch, a dokładnie na malowniczą Scylię. Tam schronienie i wsparcie oferuje jej wuj, brat jej ojca.

​Szybko okazuje się jednak, że życie w nowym miejscu nie będzie usłane różami. Rodzina Sofii jest związana ze światem przestępczym – to środowisko powiązane z mafią, gdzie obok legalnych biznesów toczy się mroczna gra m.in. w handlu narkotykami.

​Emocje, miłość i walka o przetrwanie

​Mimo mafijnego tła, prawdziwą osią fabuły są emocje, relacje i walka o drugiego człowieka. W książce znajdziemy wszystko, co cenią fani dobrego romansu połączonego z sensacją:

​Rozkwitającą miłość, która daje nadzieję na lepsze jutro.

​Dramatyczne momenty, w tym porwanie głównej bohaterki przez mściwego byłego męża.

​Silne więzi rodzinne, na które Sofia może liczyć w najtrudniejszych chwilach.

​Wzruszenia i łzy – autorka potrafi poruszyć wrażliwe struny czytelnika.

​Satysfakcjonujące zakończenie z happy endem, które daje upragnione poczucie ulgi i spełnienia.

​Podsumowanie

​„Utracona Nadzieja” to pozycja rewelacyjna, niezwykle wciągająca i porywająca od pierwszych stron. Elżbieta Czarnecka udowadnia, że ma świetne, lekkie, a zarazem zaskakujące pióro, które potrafi przykuć uwagę do samego końca. Zdecydowanie warto dać się porwać tej historii – ja z pewnością sięgnę po inne książki autorki!

Niewidzialne rany

 

Poruszająca powieść obyczajowa Anny Więzik, "Niewidzialne rany", to lektura, która na długo zapada w pamięć. Autorka bezkompromisowo i surowo portretuje trudne życie młodej kobiety, która próbuje wyrwać się z rodzinnego piekła, by na gruzach własnych błędów i traum zbudować coś trwałego. To historia o poszukiwaniu miłości, o zagubieniu, a przede wszystkim o ranach, których nie widać na pierwszy rzut oka, a które krwawią przez całe życie.

​Fabuła: Bolesna droga przez cierpienie

​Główną bohaterką książki jest Emma – wrażliwa, krucha dziewczyna, która dorasta w rodzinie o charakterze patologicznym. Jej ojciec był alkoholikiem i domowym przemocowcem, a matka, będąca bierną ofiarą, sama popadła w nałóg. Taki dom nie daje żadnych fundamentów pod dorosłe życie. W gimnazjum Emma zakłada "pancerz" twardzielki, pakuje się w kłopoty i ostatecznie ląduje w ośrodku dla trudnej młodzieży. Ucieczka z placówki rozpoczyna jej walkę o przetrwanie i wolność, której towarzyszy głęboki, nienasycony głód miłości i akceptacji.

​Gdy na jej drodze pojawia się Michał, wydaje się, że w końcu odnalazła swoją bezpieczną przystań. Para doczeka się syna i otrzymuje własne mieszkanie. Jednak iluzja szczęścia pryska tuż po ślubie, gdy Michał oświadcza żonie, że jej nie kocha. Związek trwa jeszcze przez cztery trudne lata. W tym czasie Emma, pracująca jako tancerka w klubie pod pseudonimem Megi, wciąż miota się w poszukiwaniu wrażeń, miłości i własnej tożsamości, często sama nie wiedząc, czego tak naprawdę chce od życia.

​Kiedy udaje jej się zgromadzić oszczędności, otwiera salon kosmetyczny. Niestety, biznes po roku staje się nierentowny, a dramat dopełnia złamana ręka, która uniemożliwia jej pracę z klientkami. W tym trudnym momencie Emma wikła się w relację z Dawidem – mężczyzną zmagającym się z traumą i brakiem wiary w wierność partnerki, co prowadzi do drastycznego aktu przemocy i pobicia Emmy. Co ciekawe, w tej kryzysowej sytuacji pomocną dłoń wyciąga do niej Michał, z którym wciąż jest w trakcie rozwodu.

​Finał relacji z Dawidem zaskakuje: po sfinalizowanym rozwodzie z Michałem, Emma daje Dawidowi drugą szansę (widząc jego zaangażowanie w terapię) i decyduje się na małżeństwo.

​Refleksje po lekturze: Złożona bohaterka i moralne dylematy

​"Niewidzialne rany" to książka, która wywołuje mnóstwo skrajnych emocji – od współczucia po irytację. Postępowanie Emmy bywa trudne do zrozumienia, a jej decyzje budzą opór. Z jednej strony jej zdrady i skłonność do szukania wrażeń pośrednio przyczyniły się do upadku jej małżeństwa z Michałem. Z drugiej strony, zachowanie samego Michała – chłodnego, wycofującego się z deklaracji tuż po ślubie – również pozostawia wiele do życzenia i pokazuje, że żaden z partnerów nie był bez winy.

​Szczególnie ciekawie autorka podchodzi do postaci Dawida. Choć jego zazdrość i agresja są absolutnie nie do usprawiedliwienia, książka ukazuje też jego perspektywnę – mężczyzna sam bał się odrzucenia i poniekąd czuł, że styl życia Emmy był jednym z powodów rozpadu jej wcześniejszego świata.

​Podsumowanie

​Anna Więzik nie daje czytelnikowi prostych odpowiedzi ani taniego happy endu. Pokazuje, że człowiek wychowany w patologicznym domu często powtarza schematy, raniąc siebie i innych, nawet wtedy, gdy najbardziej pragnie szczęścia.

​To powieść szczera, momentami bolesna, idealna dla miłośników literatury obyczajowej z głębszym, psychologicznym zacięciem. Pokazuje, że rany zadane w dzieciństwie goją się bardzo powoli, a droga do samoakceptacji bywa wyboista i usłana błędami.

​

Bilet w jedną stronę

"Bilet w jedną stronę" Katarzyna Szeligowska

​Miłość bywa skomplikowana, nieprzewidywalna i potrafi uderzyć z siłą huraganu tam, gdzie najmniej się tego spodziewamy. Czasami jednak przekracza granice, których przekraczać nie wolno, stając się moralnym labiryntem bez łatwego wyjścia. Taką właśnie historię – pełną emocjonalnego napięcia, wewnętrznych rozterek i kontrowersji – serwuje nam Katarzyna Szeligowska w swojej powieści Bilet w jedną stronę.

​Kiedy dom staje się polem bitwy

​Fabuła skupia się na skomplikowanych relacjach w rodzinie Romana – ponad pięćdziesięcioletniego mężczyzny, który wprowadza do swojego domu nową narzeczoną, ponad trzydziestoletnią Sylwię. Dla dwudziestoletniego Eryka, syna Romana, obecność kobiety jest trudna do zaakceptowania. Młody chłopak wciąż nosi w sobie głębokie rany z przeszłości. Kiedy miał zaledwie osiem lat, stracił matkę w tragicznym wypadku samochodowym (czołowe zderzenie z tirem, którego okoliczności do dziś kryją mroczną tajemnicę – nie wiadomo, czy był to nieszczęśliwy wypadek, czy samobójstwo). Wychowywany głównie przez gospodynię Stefanię Eryk jest zagubiony i pełen buntu.

​Aby ukryć rodzącą się, zakazaną fascynację macochą, Eryk przyjmuje postawę agresywną i opryskliwą. Otwarcie dokucza Sylwii, która nie pozostaje mu dłużna, odpłacając pięknym za nadobne.

​Od nienawiści do grzechu

​Cienka granica między nienawiścią a pożądaniem zostaje jednak przekroczona. W pewnym momencie tłumione emocje pękają, a dwójka bohaterów wplątuje się w płomienny, potajemny romans. Sytuacja staje się tym bardziej dramatyczna, im bliżej jest do wyznaczonego terminu ślubu Sylwii i Romana.

​Napięcie rośnie z każdą stroną: Eryk wywiera presję na dziewczynie, by przyznała się narzeczonemu do zdrady. Los decyduje jednak inaczej – Roman odkrywa bolesną prawdę na własną rękę, stając twarzą w twarz z faktem, że ukochana zdradziła go z... jego własnym synem.

​Dlaczego warto przeczytać?

​Bilet w jedną stronę to książka, obok której nie da się przejść obojętnie. Katarzyna Szeligowska napisała powieść inną niż wszystkie – odważną, poruszającą i niezwykle wciągającą.

​Autorka nie daje gotowych odpowiedzi i nie prawi moralizatorskich kazań. Czytelnik z jednej strony może odczuwać głęboki sprzeciw i oburzenie wobec zachowania Eryka oraz zdrady, jakiej dopuścili się bohaterowie. Z drugiej strony pojawia się fundamentalne pytanie: czy miłość – nawet ta zakazana – jest w stanie usprawiedliwić wszystko?

​To lektura, która prowokuje do dyskusji, trzyma w napięciu do samego końca i zmusza do refleksji nad ludzką psychiką. Czy relacja, która zaczęła się od buntu i grzechu, ma jakiekolwiek szanse na przetrwanie? Jak potoczą się losy zdradzonego ojca i uwikłanych w romans młodych ludzi?

​Nie będziemy zdradzać zakończenia – sięgnijcie po tę książkę sami i oceńcie, czy miłość naprawdę potrafi wygrać wszystko.

​Czy chcesz nanieść jakieś poprawki do tej recenzji lub dodać akcent na konkretny element fabuły?

Dom na Groblach

​„Dom na Groblach” Wiktorii Gische (Wydawnictwo Videograf) to wspaniała saga obyczajowo-historyczna osadzona w XIX-wiecznym Krakowie, w której zręcznie wpleciono wątki kryminalne i feministyczne.

​Powieść, ukazująca ewolucję Wandy z czternastoletniego podlotka w niezależną, odważną kobietę, doskonale oddaje ducha epoki, w której kobiety zaczynały głośno upominać się o swoje prawa i podmiotowość.

​Dlaczego warto przeczytać tę książkę?

​Gęsta atmosfera i napięcie: Motyw seryjnego mordercy oraz tajemnica wokół Antona dodają historii mroku i trzymają w napięciu do samego końca.

​Krakowski klimat z epoki: Realistyczne tło lat 80. XIX wieku, ówczesna obyczajowość oraz dramat rodziny zmagającej się z nałogiem hazardowym ojca tworzą niezwykle wciągający obraz dawnego Krakowa.

​Bezwzględność elit: Powieść obnaża bezwzględność krakowskiego mieszczaństwa i arystokracji — potępienie nałogu i utrata reputacji uderzyły przede wszystkim w niewinne córki.

​Walka o wolność: Decyzja Ludmiły o ucieczce przed zaaranżowanym małżeństwem z wierzycielem ojca to poruszający motyw obrony własnej godności.

​Złożone portrety psychologiczne: Surowa edukacja u urszulanek, zawód miłosny ze strony Iwona oraz zniknięcie ukochanej siostry kształtują silny i buntowniczy charakter głównej bohaterki.

​Wciągające śledztwo: Połączenie poszukiwań prowadzonych przez Wandę i Iwona z lękiem o życie zaginionej Ludmiły nie pozwala oderwać się od lektury.

​To niesamowita, wielogatunkowa powieść napisana pięknym, a zarazem przystępnym językiem. Czyta się ją jednym tchem!

Tym razem dziadkowie na scenie życia

Jesień życia w rytmie wiralu – recenzja książki Dagmary Rek „Tym razem dziadkowie na scenie życia” w ramach umowy z Wydawnictwem Waspos

​Wiek emerytalny wcale nie musi być nudny, a spędzenie go w gronie rówieśników potrafi przynieść więcej zwrotów akcji niż niejedna powieść sensacyjna. Udowadnia to Dagmara Rek w swojej niezwykle ciepłej, pełnej humoru i błyskotliwej powieści „Tym razem dziadkowie na scenie życia” To książka, która bawi do łez, a jednocześnie z uśmiechem i empatią patrzy na uroki (i absurdy) tzw. „złotego wieku”.

​Głównymi bohaterami są dwaj sympatyczni sześćdziesięciolatkowie, Bogusław i Edmund. Ich dzieci – które, co ciekawe, tworzą małżeństwo – postanawiają zafundować panom „zasłużony odpoczynek” i wykupują im miesięczne wczasy w eleganckim hotelu. Szybko okazuje się jednak, że placówka to swoista mieszanka luksusu i... niemal sanatoryjnego rygoru. Goście ze zdziwieniem odkrywają, że każde wyjście poza teren obiektu wiąże się z pobieraniem karty z recepcji i skrupulatnym wpisywaniem się do księgi wyjść i powrotów. Nic dziwnego, że Edmund i Bogusław postanawiają ograniczyć swoje wojaże do samego hotelu i jego najbliższej okolicy, co wcale nie chroni ich przed kłopotami – wręcz przeciwnie!

​Hotelowy mikrokosmos pęka w szwach od barwnych osobowości, z którymi bohaterowie szybko nawiązują relacje. Na ich drodze stają m.in.:

• ​Janusz – zapalony czytelnik pochłaniający po dwie książki dziennie,

• ​Małgosia – niezłomna zwolenniczka teorii, że za granicą wszystko jest lepsze,

• ​Danuta – kobieta z klasą, która chętnie eksponuje swoje wdzięki,

• Franciszka- kobieta, która szuka miłości, właścicielka pięknego wąsa

• ​oraz niezwykle pobożna Honoratka.

​Nad organizacją czasu wolnego czuwa energiczna pracownica hotelu Roksana, która dba o to, by seniorzy ani przez chwilę nie zaznali nudy. A panom bynajmniej nudzić się nie wypada, bo kłopoty lgną do nich jak pszczoły do miodu. 

Prawdziwa lawina wydarzeń rusza, gdy Bogusław i Edmund biorą udział w hotelowym konkursie „Senior na scenie”. Wykonują piosenkę skomponowaną przez Mundka, a ich występ zostaje nagrany, wrzucony do sieci i... w mgnieniu oka staje się prawdziwym wiralem!

​Z dnia na dzień bohaterowie zyskują ogólnokrajową sławę. Spadają na nich zaproszenia na występy (m.in. do słynnego Ciechocinka), a adoratorki dosłownie nie dają im spokoju, domagając się autografów. Autorka w niezwykle trafny sposób obnaża mechanizmy współczesnej internetowej sławy – dzisiaj jesteś gwiazdą sieci, a jutro... algorytm o Tobie zapomina, bo ktoś inny przejmuje pałeczkę. To zabawny, ale i dający do myślenia obraz kapryśnego świata mediów społecznościowych.

"Tym razem dziadkowie na scenie życia” to lekka, optymistyczna i bardzo życiowa lektura. Dagmara Rek pisze z ogromnąsympatią do swoich bohaterów, pokazując, że na realizację marzeń, odkrywanie nowych pasji i czerpanie z życia garściami nigdy nie jest za późno.

​Jeśli szukasz książki, która poprawi Ci humor, rozbawi do łez i sprawi, że spojrzysz na starość z zupełnie innej perspektywy – ta pozycja z oficyny Waspos będzie strzałem w dziesiątkę

W tym miejscu śpiewają potwory

Tam, gdzie rzeczywistość gubi się w cieniu – recenzja książki „W tym miejscu śpiewają potwory” Catherine Reiss w ramach BT u Zbrodnie na widelcu

​Czy istnieje miejsce, które potrafi dać schronienie komuś, kto bezględnie ucieka przed swoim dotychczasowym życiem? „W tym miejscu śpiewają potwory” to powieść, która zabiera nas na sam styk dwóch światów – do tajemniczego, zamkniętego azylu. Z pozoru to idealne schronienie, jednak w trakcie lektury coraz głośniej brzmi jedno niepokojące pytanie: czy azyl stworzony z tajemnic na pewno jest bezpieczny?

​Azyl dla wybranych

​To nie jest miejsce, do którego można trafić przypadkiem. Otwiera swoje bramy wyłącznie dla tych, którzy znajdują się w sytuacji bez wyjścia i rozpaczliwie potrzebują ucieczki – ale tylko wtedy, gdy punkt zwrotny nastąpi w absolutnie odpowiednim momencie.

​Główna bohaterka, Rosanna, trafia tam wraz z dziećmi. Od pierwszych stron towarzyszy nam ogromne napięcie i ciekawość: co takiego wydarzyło się w jej życiu i co zrobiła, że ucieczka stała się jedynym ratunkiem? Chęć odkrycia jej tajemnicy napędza całą fabułę. Dodatkowo nad bohaterami stale wisi mroczny cień przeszłości – czy mąż Rosanny wpadnie na jej trop i zdoła ją odnaleźć?

​Mrok, od którego nie sposób się oderwać

​Mimo że historia potrafi wywołać gęsią skórkę i gęstą atmosferę niepokoju, autor prowadzi narrację w sposób absolutnie mistrzowski. Nawet czytelnicy, którzy na co dzień stronią od lęku i gęsiej skórki w literaturze, dadzą się porwać tej opowieści.

​Książka skonstruowana jest jak skomplikowana, ale satysfakcjonująca układanka. Pióro autora sprawia, że od lektury po prostu nie da się oderwać – czyta się ją z zapartym tchem tylko po to, by zobaczyć, jak kolejne klocki tej mrocznej tajemnicy wreszcie trafiają na swoje miejsce.

​

​„W tym miejscu śpiewają potwory” to pełna napięcia, emocjonalna i niezwykle wciągająca lektura, która pozostawia czytelnika z apetytem na więcej. Finał i konstrukcja świata sprawiają, że po przewróceniu ostatniej strony chce się natychmiast sięgnąć po kolejne tomy.

Po prostu bądź

Recenzja w ramach umowy z Wydawnictwo FLOW

Magdalena Witkiewicz po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać o emocjach w sposób niezwykle poruszający i prawdziwy. Powieść „Po prostu bądź” to piękna, dająca nadzieję opowieść o miłości, stracie i poszukiwaniu szczęścia na nowo, gdy wydaje się, że cały świat rozpadł się na kawałki. Główną bohaterką książki jest Paulina – dziewczyna wychowana na wsi jako późne dziecko swoich rodziców. Zmysł niezależności i młodzieńczy bunt każą jej opuścić rodzinne strony i wyjechać na studia architektoniczne do Gdańska. To tam jej życie nabiera tempa: poznaje Aleksandra, swojego wykładowcę, z którym szybko zamieszkuje, a wiadomość o ciąży staje się impulsem do ślubu. Sielanka nie trwa jednak długo. Tragedia nadchodzi niespodziewanie.Sytuacja Poli wydaje się bez wyjścia: bez ukończonych studiów, bez pracy, za to z ogromnym kredytem na mieszkanie i malutkim dzieckiem pod sercem. Wtedy najlepszy przyjaciel zmarłego męża, Łukasz, w odruchu serca i odpowiedzialności proponuje Poli ślub, wspólną opiekę nad dzieckiem oraz pomoc w spłacie zobowiązań finansowych. Relacja, która buduje się między Polą a Łukaszem, jest niezwykle piękna, ale zarazem trudna i pełna napięć. To historia o tym, że uczucie nie zawsze pojawia się nagle – czasem rodzi się w cieniu żałoby i przyjaźni. Zanim bohaterowie zrozumieją, co tak naprawdę do siebie czują, muszą przejść przez serię dziwnych wydarzeń, nieporozumień i emocjonalnych zakrętów. Niewiele brakowało, a przez brak szczerości ich drogi rozeszłyby się na zawsze. Książka niesie ze sobą niezwykle mądre i uniwersalne przesłanie. Przypomina nam, jak fundamentalna w relacji z drugim człowiekiem jest rozmowa – szczera, bez ogródek i bez chowania się za domysłami. Przemilczane sprawy tworzą niepotrzebne murów, a czas ucieka nieubłaganie.

​„Po prostu bądź” podnosi na duchu i pokazuje, że świat nie kończy się na tragedii. Nawet po najtrudniejszej stracie można dalej żyć, otwierać serce, znów pokochać i dać sobie prawo do bycia kochanym.To ciepła, wartościowa i niezwykle emocjonująca lektura dla każdego, kto szuka w literaturze wzruszeń, prawdy o międzyludzkich relacjach i wiary w to, że po burzy wyjdzie słońce.

Tam, gdzie szepczą trawy

​Opowieść, która zostaje w sercu na zawsze

​„Tam, gdzie szepczą trawy” Małgorzaty Czapczyńskiej to absolutnie wyjątkowa, poruszająca do głębi saga rodzinna. To książka refleksyjna, pełna nostalgicznym czarem, która natychmiast porywa czytelnika w podróż przez dziesięciolecia i nie pozwala się odłożyć ani na chwilę. Jeśli szukacie historii, która wywoła łzy, skłoni do przemyśleń i wciągnie bez reszty — pudełko chusteczek będzie podczas tej lektury absolutnie niezbędne.

​Trzy epoki, jedna poruszająca historia

​Autorka z wielkim wyczuciem i kunsztem prowadzi narrację w trzech płaszczyznach czasowych:

​Rok 1946 — tuż po zakończeniu II wojny światowej, czas trudnych początków i leczenia świeżych ran.

​Rok 1966 — okres rozkwitu młodości bohaterów, trudnych decyzji i budowania własnej codzienności.

​Rok 2012 — współczesność, z perspektywy której spoglądamy na całe życie bohaterów, odkrywając tajemnice przekazywane z pokolenia na pokolenie.

​Główną osią powieści są losy Róży i Franciszka — dzieci uciekinierów z Wołynia, którzy urodzili się już na Ziemiach Odzyskanych, niedaleko Wrocławia. Kiedy mają po dwadzieścia lat, ich drogi krzyżują się, a między nimi rodzi się uczucie silniejsze niż dziejowe zawieruchy.

​Ból przeszłości i piękno wiejskiej codzienności

​„Tam, gdzie szepczą trawy” to nie tylko piękna opowieść o miłości, ale również wstrząsający obraz ludzkich losów splecionych z sąsiadami przybyłymi z Wołynia. Czapczyńska mistrzowsko odmalowuje klimat polskiej wsi, łącząc sielskość i sentymentalizm z trudną historią i bolesnymi tajemnicami skrywanymi głęboko w sercach bohaterów.

​Przeplatające się losy obu rodzin pokazują pełną paletę emocji:

​Radość i dni pełne słońca — małe, wiejskie szczęścia, rodzinne ciepło i bezinteresowna życzliwość.

​Smutek i poświęcenie — ciężar wojennej traumy rodziców, trudne wybory i cena, jaką trzeba zapłacić za ochronę najbliższych.

​Dlaczego warto sięgnąć po tę książkę?

​To powieść, która dotyka najczulszych strun duszy. Opowiada o budowaniu domu na zgliszczach przeszłości oraz siłach, jakie daje rodzina.

​Mimo refleksyjnego charakteru, książkę czyta się dosłownie jednym tchem. Wielowątkowa fabuła i stopniowo odkrywane sekrety czynią ją wręcz nieodkładalną.

​ Autorka cudownie oddaje ducha minionych lat — czuć tu zapach skoszonej trawy, wiejski spokój, ale i podskórny niepokój przed tym, co przyniesie jutro.

​

​„Tam, gdzie szepczą trawy” to absolutny majstersztyk wśród polskich sagi rodzinnych. Małgorzata Czapczyńska stworzyła powieść niesamowitą — ciepłą, a zarazem bolesną; prostą w swoim wiejskim uroku, a jednocześnie niezwykle głęboką. To historia o tym, że korzenie i przeszłość zawsze w nas żyją, a prawdziwa miłość potrafi przetrwać najtrudniejsze próby.

​

Focus love

​"Focus Love" autorstwa A.P. Mist to poruszająca, pełna emocji i zwrotów akcji powieść obyczajowa z wątkiem romansu i głębokiej zemsty. Autorka dotyka niezwykle aktualnego, a zarazem bolesnego problemu społecznego- presji, jakiej poddawane są osoby zmagające się z problemami zdrowotnymi utrudniającymi utrzymanie szczupłej sylwetki.

​

​Główna bohaterka, Hazel, od lat mierzy się z brakiem akceptacji i toksyczną atmosferą we własnym domu. Jej codziennością stało się katowanie rygorystycznymi dietami i wyczerpującymi treningami, a wszystko to w cieniu chorób, które nie sprzyjają zachowaniu zgrabnej sylwetki. Co gorsza, zamiast wsparcia ze strony najbliższych, ze strony matki i brata spotykała się jedynie z upokorzeniami i niezrozumieniem.

​Po pięcioletniej nieobecności spowodowanej studiami Hazel wraca do domu rodzicowego. Jej metamorfoza robi piorunujące wrażenie – do tego stopnia, że rodzina zbiera szczęki z podłogi, a rodzony brat początkowo jej nie poznaje.

​W tle rodzinnego dramatu pojawia się Caleb – przyjaciel brata Hazel, który jako jedyny w przeszłości okazywał jej życzliwość i szacunek. Kiedy Caleb ponownie staje w jej obronie, relacja między nimi zaczyna nabierać nowego wymiaru.

​Caleb okazuje się nie tylko opiekuńczy, ale i niezwykle sprawny w działaniu – jego umiejętności hakerskie i analityczne przy komputerze prowadzą do odkrycia wstrząsającej prawdy. Na jaw wychodzą mroczne tajemnice:

​Dlaczego ojciec związał się z inną kobietą i nigdy nie wyznał prawdy o matce Hazel?

​Jakie sekrety kryje powiązanie z bratem, który – jak się okazuje – jest nim tylko z nazwy, bo nie łączą ich więzy krwi?

​

​"Focus Love" to historia o walce z własnymi kompleksami, toksyczną rodziną oraz o tym, że przeszłość zawsze wraca, domagając się sprawiedliwości. Zemsta Caleba jest bezkompromisowa i tak mocna, że książka trzyma w napięciu do samego końca i na długo zapada w pamięć.

​Gorąco polecam tę pozycję każdemu, kto szuka emocjonującej lektury z silnym przesłaniem i satysfakcjonującym finałem!

Klub Książki CIA

​Reportaż Charliego Englisha „Klub książki CIA. Najpilniej strzeżona tajemnica zimnej wojny” świetnie ukazuje kulisy operacji, w ramach której na Zachodzie wydawano, a następnie szlakami przemycano miliony zakazanych w bloku wschodnim pozycji.  

​Dlaczego ta „wojna na książki” była tak skuteczna?

​Przełamanie monopolu informacyjnego  

​Reżim socjalistyczny opierał swoje istnienie na cenzurze i kontroli edukacji. Dostarczanie dzieł George’a Orwella, Czesława Miłosza, Hannah Arendt czy Aleksandra Sołżenicyna pozwalało ludziom zobaczyć mechanizmy władzy i zdemaskować opresyjną naturę ustroju.  

​Budowanie podziemnej inteligencji i drugiego obiegu  

​Przemycane z Zachodu książki często stawały się matrycami dla polskiego drugiego obiegu (bibuły). Drukowano je na powielaczach w tajnych drukarniach, co powielało wpływ pojedynczego egzemplarza przemyconego przez granicę.  

​Prawdziwy heroizm kolporterów i kurierów  

​Jak Służba Bezpieczeństwa (SB) podchodziła do przemytu, dowodzą liczny procesy, zatrzymania, tortury i rewizje. Mimo groźby więzienia i szykan, sieć kurierów, taterników, dyplomatów czy kierowców ciężarówek przewoziła zakazane woluminy z Francji (m.in. dzięki paryskiej „Kulturze” Jerzego Giedroycia), ze Szwecji, Wielkiej Brytanii czy Niemiec.  

​Międzynarodowy wymiar i logistyka

​Mapa dróg przerzutowych pokazana w publikacjach tego typu uświadamia, jak gigantyczną logistyką wymagała ta sieć:  

​Kanały skandynawskie (promy, łodzie, wsparcie Polonii w Szwecji),  

​Kanał francuski i angielski (przerzuty paczek dyplomatycznych, transporty kołowe z ukrytymi schowkami w podwoziach),  

​Wsparcie instytucjonalne (operacje finansowane dyskretnie przez fundacje i służby, które rozumiały, że słowo pisane skruszy mur szybciej niż czołgi).  

​Historia ta pokazuje, że najważniejszym orężem w walce z totalitaryzmem jest wolność myśli i wiedza. 

Jesienna (nie) bajka

 „Jesienna nie bajka” to niezwykle ciepła, refleksyjna i poruszająca powieść o poszukiwaniu własnego miejsca na ziemi, miłości i prawdziwych wartościach w życiu.

​O czym jest książka?

​Gracjana to kobieta mieszkająca w wielkim mieście, która po czasie uświadamia sobie, że zgiełk i dotychczasowe miejskie życie nie przynoszą jej spełnienia. Dostrzega, że trwoni czas na nieistotne sprawy i relacje — takie jak bezwartościowe, nieproduktywne spotkania ze znajomymi.

​Bohaterka decyduje się na zmianę swojego życia i powrót na cichą, spokojną wieś, gdzie mieszka jej babcia. To tam odnajduje spokój i poczucie przynależności.

​Wątek miłosny: Wyjazd na wieś zbliża ją do Miłosza — sąsiada babci. Po powrocie ze wsi Gracjana uświadamia sobie, jak bardzo za nim tęskni i jak głębokie uczucie ich łączy.

​W finale bohaterka podejmuje świadomą decyzję o pozostaniu na wsi. Widzi swoją przyszłość u boku Miłosza, marząc o wspólnym szczęściu i tworzeniu pełnej ciepła rodziny (być może z gromadką dzieci).

Miłość, zaufanie, relacje rodzinne oraz przewartościowanie swojego życia.

Powieść nastraja nostalgicznie. Przypomina o nieuchronnym upływie czasu i o tym, że bliscy odchodzą, dlatego warto skupić się na tym, co naprawdę ważne, zamiast trwonić czas na rzeczy powierzchowne.

​Praktyczny powód do lektury: To krótka, ale niezwykle wciągająca historia — idealna na jeden jesienny wieczór (na około 2 godziny czytania), przy herbacie, pod kocykiem i... z paczką chusteczek pod ręką!

Kołyska

​W przededniu II wojny światowej to czas, w którym świat, jaki dotąd znano, zaczyna chwiać się w posadach. Autorka „Kołyski” zabiera nas w niezwykle poruszającą podróż do Polski 1939 roku, serwując czytelnikom sagę historyczną, od której po prostu nie sposób się odrywać.

​

​Głównymi bohaterkami powieści są Melania oraz Aleksandra, nazywana Oleńką. Obie wchodzą w dorosłość niemal w tym samym czasie, wydane za mąż w ramach aranżowanych małżeństw. Dzieli je jednak przepaść społeczna. Melania (hrabianka) poślubia Stanisława pochodzącego z ziemiaństwa. Oleńka z kolei wychodzi za Kazimierza,oboje pochodzenia chłopskiego, gdzie codzienność wyznacza ciężka praca, ziemia i wiejska tradycja.

​Mimo zupełnie odmiennych realiów i statusu materialnego, losy obu kobiet szybko zaczynają boleśnie się splatać. Łączy je nie tylko brak wpływu na własny matrymonialny los, ale przede wszystkim nadchodząca katastrofa, która wyrówna wszystkie różnice społeczne.  

Gdy wybuchasz II wojna światowa, życie bohaterów rozpada się na kawałki. Polska zostaje zaatakowana nie tylko przez hitlerowskie Niemcy, ale i od wschodu przez Sowietów. Mężowie dziewcząt – Stanisław i Kazimierz – trafiają na front. W ślad za nimi do wojska ruszają także bracia obu bohaterek, pozostawiając je bez męskiego wsparcia w świecie, który z dnia na dzień zamienia się w piekło.

​Najbardziej przejmującym wątkiem powieści jest jednak dramat macierzyństwa w czasach zawieruchy wojennej. Obie młode kobiety przechodzą ciążę w skrajnie trudnych warunkach, zmagając się z psychicznym i fizycznym wyczerpaniem. Prawdziwa tragedia przychodzi jednak wraz z rozwiązaniem – strata dziecka przez jedną z bohaterki oraz porwanie niemowlęcia drugiej to momenty, które dosłownie wyciskają łzy i ściskają za gardło.

Na osobną uwagę zasługuje warsztat autorki. Imponujący, dogłębny research historyczny sprawia, że tło powieści jest niezwykle autentyczne. Realia życia na wsi i w majątku ziemiańskim, opisy kampanii wrześniowej czy paniki towarzyszącej podwójnej agresji na Polskę zostały oddane z dbałością o najmniejszy szczegół.

​Książka jest napisana plastycznym, porywającym językiem. Autorka doskonale dawkuje emocje – od cichego smutku, przez przerażenie, aż po iskry nadziei.

Kołyska to książka wciągająca, poruszająca i niezwykle dojrzała. Zakończenie pierwszego tomu w dramatycznym momencie pozostawia czytelnika w ogromnym zawieszeniu i niecierpliwym oczekiwaniu na kontynuację. To propozycja obowiązkowa dla wszystkich miłośników sag rodzinnych i powieści historycznych z mocnym wątkiem emocjonalnym.

Motyle z miasta wolności

​„Motyle z miasta Wolności” Joanny Marat to przejmująca powieść historyczno-obyczajowa, która z wielką wrażliwością, ale i bez upiększania ukazuje bolesne traumy powracające przez pokolenia. Autorka prowadzi narrację dwutorowo, łącząc perspektywę młodej, a z czasem dorosłej Michaliny (Misi) z dramatycznymi zapiskami z pamiętnika Bronisławy.

​Pamiętnik pełen traum – czasy wojny i powojnia

​Plan retrospektywny opiera się na pamiętnikach Bronisławy, wprowadzających czytelnika w mroczne realia czasów przedwojennych, wojennych i powojennych. Autorka nie unika trudnych i bolesnych tematów: ukazuje brutalność nazistowskich egzekucji na Polakach oraz osobach im sprzyjających, brud, choroby i wszechobecny strach.

​Poruszającym motywem jest los kobiet w „wyzwolonym” mieście, zdanych na samowolę bolszewików. Po śmierci matki małego Jakuba Motyla (która umiera w wyniku powikłań po chorobach wenerycznych), to właśnie Bronisława bierze na siebie ciężar wychowania chłopca. Aby chronić się przed kolejnymi gwałtami i przemocą ze strony radzieckich żołnierzy, zrozpaczona kobieta decyduje się na ostateczny krok – przebiera się za mężczyznę i udahe go w codziennym życiu.

​Drugi tor narracji śledzi losy Michaliny na przestrzeni trzydziestu lat – od wydarzeń z grudnia 1981 roku, tuż przed wybuchem stanu wojennego, aż po XXI wiek (lata po 2010 roku).

​Opuszczona przez matkę dziewczynka dorasta pod opieką trudnego, impulsywnego ojca. Lęki i stresujące sytuacje wywołują u niej nawracające, ciężkie ataki astmy. Istotnym wątkiem w jej życiu staje się nieszczęśliwa, skomplikowana miłość do Michała – syna cioci Jadwigi (przyjaciółki matki). Upływające dekady przynoszą jednak nieoczekiwane zwroty akcji. Michalina decyduje się na wyjazd do Berlina po utracie pracy, gdzie jej losy splatają się z... synem jej dawnego ukochanego (który również nosi imię Michał).

„Motyle z miasta Wolności” to poruszająca i wielowarstwowa saga rodzinna. Joanna Marat przekonująco pokazuje, jak wojenna brutalność, przemoc i nieprzepracowane żale z przeszłości kształtują losy kolejnych pokoleń. To historia o przetrwaniu, trudnych wyborach uczuciowych i szukaniu własnego miejsca w świecie, który nieustannie się zmienia

Troszki czyli kroplówka z nadziei

Jak mówi Filip Cembala, jego książka „Troszki, czyli kroplówka z nadziei” to nie jest klasyczny poradnik. To lekka lektura filozoficzna o poszukiwaniu samego siebie i o świecie, z którego czerpiemy po troszku wszystkiego. Opowiada o odnajdywaniu celu w życiu oraz szukaniu nadziei – to niezwykły miszmasz, który pozytywnie nastraja do świata. Krok po kroku mamy odkrywać siebie i piękno jutrzejszego dnia, które przyniesie nam prezenty. Otwórzmy się na innych, nie bądźmy obojętni.

By być szczęśliwym zbierzmy "troszki" i stwórzmy kolorową całość.

Książka wydana przez wydawnictwoluna

cieszy oko kolorystyką i estetyką.

Ważne przesłania są umieszczone na niebieskim tle, znajdują się również zdjęcia w ciekawych aranżacjach.

Myślę, że książka może być ciekawym prezentem dla osób szukających siebie.

Polecam, znajdź i skompletuj "troszki " niezbędne do oczekiwania na jutro.

Recenzja w ramach umowy z wydawnictwoluna

Jestem jesieniarą

Recenzja w ramach umowy z Wydawnictwo FLOW "Jestem Jesieniarą" Karoliny Wilczyńskiej to mocna książka o świecie influencerskim, o walce o algorytmy. Koniecznie należy ją przeczytać by zrozumieć jak bezwzględni mogą być ludzie.

  Świat Zuzanny do tej pory był spokojny, cichy i pełen niezachwianej wiary w ludzi. Ten poukładany mikroświat pęka jednak w posadach, gdy w jej życiu pojawia się Metropolita – znany influencer, który podróżuje po polskich miastach, specjalizując się w pokazywaniu ich surowej, niefiltrowanej brzydoty. Prowadzone przez niego konto cieszy się ogromnymi zasięgami, a każde nowe nagranie przyciąga tłumy widzów.

​Wszystko zaczyna się od jednego zdjęcia. Metropolita robi Zuzannie ukradkiem fotografię w Kielcach i wrzuca ją do sieci. Pod postem natychmiast wybucha lawina komentarzy, internauci zachwycają się dziewczyną, pytają, kim jest tajemnicza „jesieniara” i skąd wzięł się ten niezwykły kadr. Fotografia błyskawicznie staje się wiralem.

​W tym momencie najbliższa koleżanka Zuzanny, Natalia widzi szansę by ugrać coś dla siebie. Śledząc każdy ruch Metropolity, potajemnie zdradza mu namiary na dziewczynę. Influencer nie zamierzaczekać – natychmiast przyjeżdża do miasta i doprowadza do „przypadkowego” spotkania, zamieniając je w zręcznie wyreżyserowane, medialne przedstawienie.

​Zuzanna, oszołomiona i podatna na uroki sławy, szybko daje się zmanipulować. Metropolia wciąga ją w swój błyszczący, powierzchowny świat. Przez kilka intensywnych tygodni dziewczyna smakuje życia gwiazdy, poznaje blichtr, czuje przedsmak wielkich pieniędzy i uwielbienia tłumów, które napędzają jego zasięgi.

​Gdy jednak powoli kończy się złota polska jesień, a statystyki oglądalności zaczynają spadać, wyrachowany influencer bez wahania odcina się od Zuzanny. Co więcej, manipuluje narracją tak sprytnie, że w oczach opinii publicznej to on staje się ofiarą. W tym trudnym momencie od Zuzanny odsuwa się także Natalia, a jedyną osobą, która próbuje otworzyć jej oczy i ostrzec przed zbliżającym się upadkiem, jest tajemniczy użytkownik kryjący się pod nickiem Zimowy. Próbuje on uświadomić dziewczynie, że celebrycka bajka dobiega końca, a jesień to tylko sezonowy kaprys internetu.

Węzeł krwi

​Szczególnie mocno zapadł mi w pamięć cytat z książki „Węzeł Krwi. Pogrzebany świat” (tom 3) autorstwa Laury Green:

​„Poza tym w życiu wszyscy toczymy bitwy. Czasami mniejsze, czasami większe. Zdarza się, że przegramy bitwę, ale to nie powód, żeby się poddać. Wyłącznie od nas zależy, czy ostatecznie wygramy wojnę.”

​Słowa te idealnie oddają ducha całej powieści, wydanej nakładem wydawnictwa Bliss. Ta wyjątkowa pozycja z gatunku romansu fantasy przenosi nas do mrocznej krainy podziemnej, podzielonej na cztery królestwa: Powietrza, Wody, Ognia i Ziemi. Władcy tych ziem toczą ze sobą nieustanną walkę o władzę, pozycję oraz o tajemniczy kamień o ogromnej mocy. Zgodnie z przepowiednią artefakt ten ma wyciągnąć Ziemianka — Souline.

​Souline tworzy głęboki związek z Amesem, Królem Ognia i Reptilianinem. Łączy ich magiczna więź krwi, dzięki której Ames jest w stanie wyczuć, gdzie w danym momencie przebywa jego ukochana i czy grozi jej niebezpieczeństwo. Próba sił nadchodzi, gdy Souline zostaje pojmana przez Sapphirę, Phyllona oraz tajemniczego Casimira:

​Sapphira pragnie przejąć potężny kamień, który chroni posiadacza przed jakimkolwiek zranieniem, śmiercią czy złem.

​Phyllon dąży do bezwzględnego poniżenia Souline na oczach ludu, by udowodnić swoją potęgę i pokazać, że zarówno dziewczyna, jak i Ames są do pokonania.

​Casimir pozostaje do samego końca postacią niezwykle tajemniczą — wraz z rozwojem fabuły powoli odkrywamy, skąd przybył i jaki jest jego prawdziwy cel w podziemiach.

​Magia Phyllona i Casimira sprawiają, że nawet niezawodna dotąd więź krwi zostaje zablokowana, a Ames nie potrafi zlokalizować uwięzionej w lochu ukochanej.

​Pomimo że książka liczy ponad 600 stron, czyta się ją błyskawicznie. Jest pełna dynamicznych walk, emocji, mrocznych opisów i trudnych wyborów, w których ginie wiele stworzeń. Bardzo gorąco ją polecam i z niecierpliwością czekam na kontynuację — jestem przekonana, że to zwieńczenie nie kończy jeszcze historii bohaterów!

Współlokator mimo woli

Recenzja w ramach współpracy z Wydawnictwo WasPos 

„Współlokator mimo woli” Katarzyny Lewandowicz – Lekka opowieść o szukaniu własnej drogi

​Czy jedno przypadkowe spotkanie i niespodziewane zawirowania życiowe mogą całkowicie odmienić nasz los? Katarzyna Lewandowicz w swojej powieści Współlokator mimo woli serwuje czytelnikom ciepłą, emocjonującą i słodko-gorzką historię o dorastaniu do niezależności, trudnych wyborach oraz relacjach budowanych na zgliszczach sekretów.

​Główną bohaterką jest Ala – kategorycznie odrzucająca wszelkie zdrobnienia typu „Alutka” czy „Alusia” – której poukładana codzienność w Tarnowie nagle się rozsypuje. Gdy plan wspólnego mieszkania z przyjaciółką Niną bierze w łeb, a rodzice odcinają wsparcie finansowe, Ala zostaje postawiona pod ścianą. W tych okolicznościach w jej życiu pojawia się Szczepan – równie nieprzepadający za swoim imieniem mężczyzna, który przybył do miasta i z dnia na dzień został bez dachu nad głową. Choć początkowa nieufność Ali odsyła go do noclegowni, przyciśnięta do muru dziewczyna decyduje się zaproponować mu wspólne lokum.

​To właśnie skomplikowana dynamika tej dwójki stanowi serce książki. Relacja Ali i Szczepana jest pełna napięcia i niedomówień. Mężczyzna bywa opryskliwy, tajemniczy i za wszelką cenę chroni swoją przeszłość, choć powoli topniejący lód ujawnia wzajemne przyciąganie. Mimo to mury zbudowane wokół jego bolesnych doświadczeń okazują się trudne do zburzenia.

​Autorce doskonale udało się ukazać ewolucję Ali. Zbieg okoliczności, wycieczka wykupiona przez tajemniczą osobę oraz impulsywne rzucenie pracy stają się dla bohaterki punktem zwrotnym. Dziewczyna wreszcie stawia się rodzicom i bierze odpowiedzialność za własne życie, a wsparcie niezawodnej Niny pomaga jej stanąć na własnych nogach.

​Współlokator mimo woli to urocza, wyrazista powieść obyczajowa z wątkiem romasowym, która sprawnie łączy humor z nutą tajemnicy. Lewandowicz pisze lekko, budując wiarygodne postacie, z którymi łatwo się utożsamić. To idealna lektura na wieczór – pokrzepiająca i przypominająca, że czasami największy chaos prowadzi nas dokładnie tam, gdzie powinniśmy się znaleźć.

To, co zasiane

Recenzja książki w ramach umowy z Wydawnictwo FLOW 

​Spokój śląskiej społeczności pęka w szwach, gdy znika nastoletnia Kalina. Szybko wychodzi na jaw, że nie jest to zwykłe zaginięcie nastolatki, lecz dzieło seryjnego mordercy polującego na dziewczęta w wieku 14–16 lat. Trzy ciała zostały już odnalezione, a zegar tyka dla kolejnych porwanych nastolatek. Sprawę prowadzi komisarz Jan Matejko, który próbuje połączyć ze sobą pozornie niepasujące do siebie elementy układanki.

​W tym samym czasie matka Kaliny, Julia, nie potrafi bezczynnie czekać i na własną rękę próbuje rozwikłać zagadkę. Śledztwo prowadzi do mrocznej przeszłości z czasów szkoły podstawowej – okazuje się, że mordercą może być dawny kolega męża Julii, którego niegdyś dręczyli. Presja narasta, a desperacja matki sięga zenitu, co doprowadza do dramatycznego ultimatum.

​Moje wrażenia i emocje z lektury

​To książka, która dosłownie wstrząsa i nie pozwala na odetchnięcie. Choć liczy niespełna 400 stron, czyta się ją jednym tchem – w zasadzie w jedno popołudnie i wieczór. Akcja pędzi do przodu, a napięcie rośnie z każdą stroną, zmuszając do ciągłego zadawania sobie pytania: Czy Kalina zostanie uratowana?

​Autorka doskonale buduje profil psychologiczny postaci, pokazując rozpad rodziny w obliczu niewyobrażalnej tragedii oraz niszczycielską siłę poczucia winy i dawnych grzechów (motyw zemsty za szkolny dręczycielski terror).

​Dla kogo jest ta książka?

​To zdecydowanie pozycja dla ludzi o mocnych nerwach, którzy:

​Lubią mroczne, wciągające kryminały i thrillery psychologiczne.

​Nie boją się trudnych, drastycznych szczegółów i bolesnych emocji.

​Szukają historii bez tanich sztuczek i lukrowanych zakończeń – ta książka nie ma happy endu.

​Z całego serca polecam każdemu, kto lubi rozwiązywać zagadki kryminalne ukryte głęboko w ludzkiej psychice!

Tysiąc bieszczadzkich gwiazd

​Magia Bieszczad i szansa na nowy początek – recenzja książki „Tysiąc bieszczadzkich gwiazd”

​Czy sukces zawodowy, własne mieszkanie i niezależność wywalczona ciężką pracą w stolicy wystarczą, by czuć się naprawdę szczęśliwym? Przekonuje się o tym Łucja – bohaterka poruszającej powieści Katarzyny Fiołek pt. „Tysiąc bieszczadzkich gwiazd”. Pnąca się po szczeblach kariery warszawianka na co dzień mierzy się z samotnością, a wieczory spędza z kieliszkiem wina. Jej uporządkowane, ale pozbawione ciepła życie ulega całkowitej zmianie w momencie otrzymania jednego maila od właściciela sieci hoteli, który pragnie odkupić jej rodzinną ziemię pod budowę nowego pensjonatu.  

​Impuls ten prowadzi Łucję z powrotem do urokliwego Lutowiska – miejsca, gdzie spędziła dzieciństwo i młodość, oraz gdzie po raz pierwszy poznała smak miłości. To właśnie tam zostawiła Janka, przyjaciela z lat dziecięcych, do którego uczucie nigdy w niej nie zgasło. Powrót w rodzinne strony staje się dla bohaterki nie tylko szansą na konfrontację z przeszłością i pytaniem, czy da się odbudować dawną relację, ale przede wszystkim trudną podróżą w głąb własnej duszy.

​Książka jest niezwykle dojrzałą i pełną emocji opowieścią o leczenie dawnych ran. Łucja nigdy nie zaznała miłości ze strony babci, a jej matka porzuciła ją przed laty. Gdy dziewczyna odkrywa skrywane przez babcię listy, postanawia odnaleźć matkę. Spotkanie to przynosi jednak gorzkie skłonienie do refleksji – matka okazuje się osobą, która emocjonalnie zatrzymała się na etapie nastolatki i nie potrafi dać córce tego, czego ta potrzebuje.

​Katarzyna Fiołek stworzyła niezwykle klimatyczną historię o poszukiwaniu własnego miejsca na ziemi, dorastaniu do wybaczenia i odwadze do sięgnięcia po prawdziwe szczęście. Bez zdradzania szczegółów warto dodać, że powieść kończy się pięknym happy endem, który ogrzewa serce. To idealna lektura na zimowy wieczór, która wspaniale nastroi każdego czytelnika na nadchodzące święta. Gorąco polecam!  

Rachunek win

  Książka dobitnie ukazuje, jak łatwo opinia publiczna wydaje wyrok bez dowodów. Wystarczy cień podejrzeń, by zniszczyć człowiekowi życie, zanim policja czy sąd zdążą ustalić fakty.

   Przeddzień lockdownu spowodowanego pandemią dodaje historii dusznej, wręcz klaustrofobicznej atmosfery. Zwiększa to napięcie i poczucie izolacji bohaterów.

​ Postać policjantki Zuzanny pokazuje siłę dawnej przyjaźni i bezstronności dążenia do prawdy. Mimo nacisków i społecznego ostracyzmu wobec księdza Artura, nie ulega ona powszechnej narracji i szuka faktów.

​Współwinny każdy z nas? Tytułowy Rachunek win to w istocie moralne wezwanie dla czytelnika. Powieść zwraca uwagę na zjawisko hejtu, plotki i łatwości, z jaką szkalujemy innych, nie myśląc o tragicznych konsekwencjach – aż po doprowadzenie drugiego człowieka do ostateczności.

​Dlaczego ta powieść tak mocno rezonuje z czytelnikiem?

​Adam Podlewski w swojej książce dotyka niezwykle aktualnego problemu sądu kapturowego, jaki odbywa się dziś w mediach i internecie. Zamiast poczekać na wyniki śledztwa, instytucje (jak opisana szkoła) wolą szybko pozbyć się problemu, by chronić własny wizerunek, a społeczność natychmiast dopisuje najgorsze scenariusze.

​Postacie takie jak Zuzanna czy Piotr Suseł stają się w tej opowieści głosem rozsądku w świecie zdominowanym przez emocje, pochopne wnioski i nienawiść.

Gorąco polecam tę książkę, pozostawia po sobie temat do przemyślenia i pytanie dokąd zmierza nasz świat...

W pogoni za utraconym czasem

   ​Co może pójść nie tak, gdy wydaje się, że życie w końcu wskoczyło na właściwe tory? Przemek i Zuzia wiodą spokojną egzystencję, dopóki ich domowa rzeczywistość nie zamienia się w prawdziwy poligon doświadczalny. W tle buzują rodzinne dramaty: teściowa – zagorzała feministka i rozwódka zgorzkniała po latach zdrad męża z Anatoliyą (lub urokliwą turystką) – nie zostawia na mężczyznach suchej nitki, a siostra Przemka, Anka, nagle ląduje u nich z dwiema córkami, twierdząc, że została bezceremonialnie wyrzucona z domu.

​   ​Gdy domowy armagedon zaczyna grozić eksmiscją samego rozsądku, z pomocą przychodzi los (lub zmarła ciocia Hania). Spadek w postaci XIX-wiecznego dworku, zapisanego w testamencie synowi Zuzi i Przemka, jawi się jako jedyny ratunek i idealna wymówka, by ewakuować się z ciasnego mieszkania i pozbyć uciążliwych współlokatorów.

​Remisja rodzinnych nerwów nie trwa jednak długo. Zabytkowe mury kryją w sobie mroczną niespodziankę – podczas prac remontowych robotnicy natrafiają na ludzkie szczątki.

​  To niezwykle zręczny, choć specyficzny twór literacki. Powieść sprawnie lawiruje między komedią pomyłek, ciepłą powieścią obyczajową a lekkim kryminałem.

​Wciągająca fabuła: Książka czyta się absolutnie jednym tchem. Intryga wokół tajemniczej „mumii w ścianie” skutecznie pobudza ciekawość – kto i dlaczego zamurował człowieka w dawnych wiekach? Odpowiedź kryje się na kartach powieści, które po prostu trzeba przewrócić do końca.

​Idealny relaks: To pozycja skrojona idealnie na leniwe, popołudniowe odprężenie z kubkiem ulubionej herbaty. Gwarantuje uśmiech na twarzy, lekkie dreszcze emocji i doskonałą rozrywkę bez zbytniego obciążania psychiki.

​   Szukasz czegoś lekkiego, co wciąga od pierwszych stron, bawi ciętymi dialogami i jednocześnie serwuje zagadkę rodem z klasycznych kryminałów? Ta książka sprawdzi się znakomicie jako przepis na udane, miłe popołudnie.

Tajemnice muzealnych obrazów

Przeczytałam rewelacyjny kryminał – choć liczy niewiele stron, jego treść całkowicie mnie urzekła. Kraków, Poznań, Warszawa – co łączy te trzy miasta? Morderstwo i ciało, które wygląda, jakby zeszło prosto z płótna. Do tego trzy tajemnicze obrazy, z których... zniknęły postacie. Kto i dlaczego popełnia tę zbrodnię?

​Wokół sprawy mnożą się teorie spiskowe, policjanci zachodzą w głowę, a rozwiązanie zagadki okazuje się dziełem przypadku, siostry malarza oraz pewnej starszej pani.

​To idealna książka na jedno jesienne popołudnie, po której już wiem, że z przyjemnością sięgnę po kolejne powieści autorki.

Czarujący Anglik

​„Czarujący Anglik” autorstwa Anny Margot to lektura, która idealnie trafia w gusta miłośniczek emocjonujących romansów z silnym wątkiem erotycznym. Trzeci tom cyklu o majętnych Brytyjczykach udowadnia, że autorka doskonale wie, jak dozować napięcie i poruszać najczulsze strunny ludzkiego serca. 

​ Thomas Anderson – doktor chirurgii plastycznej i członek elitarnej grupy „złotego nocnika” – zrywa ze stereotypem powierzchownego bogacza. To mężczyzna z ogromnym sercem, cierpliwy i oddany.

 Przypadkowe spotkanie Thomasa i Sam w noc sylwestrową zaowocowało jedną niezapomnianą nocą. Ponowne skrzyżowanie ich dróg po ponad trzech latach pokazuje, że to, co pisane człowiekowi, prędzej czy później musi się wydarzyć.

 Historia Sam wyciska łzy, poruszając trudne, życiowe tematy, które nadają fabule dojrzałego charakteru.

Perfekcyjnie poprowadzona narracja sprawia, że od książki po prostu nie sposób się oderwać.

​„Czarujący Anglik” to dowód na to, że prawdziwe uczucie potrafi przetrwać próbę czasu, milczenia i bolesnych doświadczeń.

Anna Margot po raz kolejny stworzyła porywającą opowieść, w której chemia między bohaterami miesza się z potężną dawką wzruszeń. Książka bawi, rozgrzewa i mocno ściska za serce. 

​

Sklepik w Chabrowym Zaułku

Recenzja książki w ramach umowy z @wydawnictwoflow "Sklepik w Chabrowym Zaułku" – Magdalena Witkiewicz

​

​„Sklepik w Chabrowym Zaułku” autorstwa Magdaleny Witkiewicz to niezwykle ciepła, otulająca jak miękki kocyk opowieść o sile ludzkiej życzliwości, odnajdywaniu samego siebie oraz dawaniu drugiego życia – zarówno starym przedmiotom, jak i własnemu życiu. Autorka zabiera czytelników do Małej Przytulnej, malowniczej i niezwykle przytulnej miejscowości, w której czas płynie nieco wolniej, wszyscy się znają, a sąsiedzka solidarność i pomocna dłoń to absolutny fundament codzienności.

​Główną bohaterką powieści jest Basia, która wraz z synem Antkiem ucieka przed trudną przeszłością i toksycznym małżeństwem. W nowym, bezpiecznym azylu chłopiec wreszcie odnajduje spokój, jednak nad przyszłością Basi ciąży cień niepewności finansowej. Gdy oszczędności topnieją, z pomocą przychodzą lokalne perełki – trzy przemiłe i niezwykle barwne bibliotekarki: Malwina, Halina oraz Balbina. To właśnie Balbina dostrzega w Basi wyjątkowy dryg do odnawiania starych rzeczy. Za ich namową bohaterka postanawia otworzyć sklepik z przedmiotami z drugiej ręki, co staje się punktem zwrotnym w jej życiu.

​Nie wszystko jednak przychodzi łatwo. Na drodze Basi niespodziewanie staje były mąż, który próbuje odzyskać rodzinę. Mężczyzna nie zauważa jednak – lub nie chce zauważyć – jak bardzo Basia zmieniła się pod wpływem nowego otoczenia. Zmęczona ciągłą kontrolą, narzucaniem zdań i brakiem swobody, kobieta pod okiem życzliwej społeczności znajduje w sobie odwagę, by postawić granice, zawalczyć o siebie i o przyszłość Antka.

​Drugim niezwykle istotnym i intrygującym wątkiem w powieści jest relacja między doświadczonym doktorem Maryńskim a młodą lekarką Dominiką, która ma przejąć po nim opiekę nad pacjentami. Lekarstwo na zawodową niepewność Dominiki i jej poszukiwanie uznania splata się z wielką, skrywaną przez trzydzieści lat tajemnicą doktora. Co fascynujące, kluczem do rozwikłania tej zagadki staje się... zwykły pluszowy miś, który trafia do chabrowego sklepiku. Dzięki tej niezwykłej intrydze Dominika wreszcie zostaje doceniona przez mentora i poczuje wiatr w skrzydłach, a czytelnik otrzymuje wzruszający dowód na to, że przeszłość zawsze dogania prawdę.

​Magdalena Witkiewicz po raz kolejny udowadnia, że jest mistrzynią literatury obyczajowej z nutą optymizmu. „Sklepik w Chabrowym Zaułku” to książka, która uczy, że nigdy nie jest za późno na nowy początek, a największą siłę czerpiemy z wewnętrznej determinacji oraz wsparcia życzliwych ludzi. To idealna lektura na jesienne i zimowe wieczory – pełna aromatu kawy, uroku prowincji i wiary w dobro, które zawsze wraca.

Miłość i inne obsesje

Miłość i inne obsesje – Agnieszka Sztyler-Turovsky

​Gdy Walentynki stają się końcem świata

​Wyobraź sobie, że jest 14 lutego. Święto zakochanych, czerpice czerwieni, serduszka i wszechobecne reklamy. Otrzymujesz SMS-a od męża: „Odchodzę, czekaj na pozew”. Tak zaczyna się historia Meli, głównej bohaterki powieści „Miłość i inne obsesje” Agnieszki Sztyler-Turovsky. Porzucona z dnia na dzień kobieta zostaje wrzucona w wir emocjonalnego chaosu. Jej marzenie o znalezieniu partnera, męża i przyjaciela w jednej osobie pęka jak mydlana bańka, a żałoba po małżeństwie prowadzi ją do gabinetu psychiatrii, gdzie terapia, leki na depresję i Xanax stają się codziennością.

​Tinder, rozczarowania i ułuda współczesnych randek

​Szukając ratunku przed samotnością, Mela decyduje się na krok, który zna wielu współczesnych singli – loguje się na portale randkowe. I tu zaczyna się prawdziwa gorzka lekcija o relacjach w XXI wieku:

​Iluzja w sieci: Świetny kontakt na Tinderze w zderzeniu z rzeczywistością okazuje się bolesnym rozczarowaniem.

​Jednokierunkowa ulica: Większość napotkanych mężczyzn szuka wyłącznie przelotnego seksu, pogłębiając poczucie zagubienia i izolacji bohaterki.

​Błędne koło: Każda kolejna nieudana randka zamiast zbliżać Melę do celu, coraz bardziej spycha ją w dół.

​Zwierciadlo dzisiejszych czasów

​Książka Sztyler-Turovsky to coś więcej niż obyczajówka – to niezwykle celny portret współczesnego społeczeństwa. Autorka bez lukru pokazuje realia życia w ciągłym biegu, pogoni za karierą, pieniędzmi i konsumpcjonizmem. W świecie, gdzie dominują egoizm i tymczasowość, znalezienie stabilnej, opiekuńczej relacji zakrawa na cud. Powieść naturalnie prowokuje do ważnego pytania: czy w dobie aplikacji randkowych i wszechobecnego pośpiechu naprawdę mamy jeszcze czas na prawdziwą miłość? I co najważniejsze – czy Mela zrozumie, że szczęście można zbudować także w pojedynkę?

​Podsumowanie: To lektura gorzka, ale niezwykle prawdziwa. Skłania do refleksji nad tym, jak bardzo skomplikowane stały się relacje ludzkie w czasach, gdy wszystko inne mamy na wyciągnięcie ręki.

​Czy Twoim zdaniem współczesny model randkowania przez aplikacje bardziej pomaga nam w znalezieniu bratniej duszy, czy tylko potęguje samotność?

Defekt

Genialny umysł zderzony z rzeczywistością

​Defekt autorstwa Tomasza Witkowskiego to powieść, która wnika w głąb umysłu młodego, wybitnie utalentowanego człowieka, dla którego ścisły intelekt staje się zarówno największym darami, jak i źródłem bolesnego zagubienia. Główny bohater – genialny matematyk, fizyk i chemik, którego zachowanie i postrzeganie świata sugerują spektrum autyzmu – wybiera studia chemiczne z determinacją osiągnięcia sukcesu. Niestety, jego emocjonalna niedostępność, specyficzny sposób komunikacji i brak umiejętności nawiązywania relacji społecznych szybko stają się barierą, której nie potrafi pokonać sam.

​Kluczowe wątki i dramatyczny zwrot akcji

​Wykluczenie społeczne na uczelni: Mimo genialnego umysłu bohater zostaje odrzucony przez grupę rówieśniczą. Koledzy ze studiów, nie rozumiejąc jego natury i odbierając go jako zarozumiałego dziwaka, wystawiają mu krzywdzącą opinię. W efekcie traci szansę na udział w prestiżowej grupie doświadczalnej z docentami i zdobycie cennego grantu.

​Kryzys w relacjach i lęk przed powtórzeniem schematów: Punktem zwrotnym w życiu uczuciowym bohatera jest rozmowa z ojcem jego dziewczyny. Zafascynowany możliwością logicznej analizy, chłopak zaczyna dowodzić, że sprawy sądowe prowadzone przez ojca partnerki opierały się na błędnych założeniach i fałszywie zinterpretowanych faktach. Dziewczyna, przerażona tym, jak bardzo partner przypomina jej apodyktycznego ojca, z którym nie potrafi znaleźć wspólnego języka, decyduje się odejść.

​Cena "normalności" i terapia: Pragnąc zatrzymać przy sobie dziewczynę i dopasować się do społecznych standardów, bohater podejmuje próbę "naprawienia" siebie u psychoanalityka. Terapia przynosi jednak skutek odwrotny do zamierzonego – zamiast pomóc mu odnaleźć się w relacjach, niszczy jego unikalny, bezkompromisowy sposób myślenia. Rozproszony i zagubiony, traci swoją dawną ostrość umysłu.

​Gorzki finał i zmarnowany potencjał

​Najbardziej tragicznym elementem powieści jest cena, jaką bohater płaci za próby dopasowania się do świata. Kiedy on zmaga się z wewnętrznym rozpadem i próbą przewartościowania swojego życia, ktoś inny wyprzedza jego tok myślenia i dowodzi jego wcześniejszych założeń. Zamiast zająć pozycję lidera i zwycięzcy, zostaje w tyle. Książka brutalnie obnaża pięć straconych lat – czas, w którym mógł dokonywać przełomowych odkryć, został bezpowrotnie utracony w labiryncie nieudanych prób stania się kimś, kim nigdy nie był.

​Podsumowanie

​Tomasz Witkowski stworzył w Defekcie studium przypadku jednostki wybitnej, która zostaje zmielona przez mechanizmy społecznego dostosowania. To powieść skłaniająca do głębokiej refleksji nad tym, czy cena "normalności" nie jest czasem zbyt wysoka i czy warto poświęcać unikalny geniusz na rzecz wtłoczenia się w sztywne ramy większości. Polecam tę książkę każdemu, kto szuka w literaturze autentycznych, trudnych pytań o granice ludzkiego poznania i akceptacji odmienności.

​Co sądzisz o takim ujęciu tej historii? Czy chciałbyś, abym położył większy nacisk na konkretny aspekt tej powieści, na przykład wątek psychologiczny lub relację z ojcem dziewczyny?

Ostatni strzał

​Dziękuję @pulpbooksmedia za e-booka, którego otrzymałam do zrecenzowania. Wywiązując się z umowy, z przyjemnością przedstawiam recenzję książki "Ostatni strzał" – wyjątkowego zbioru opowiadań napisanych przez siedemnastu czeskich i polskich autorów.

​Lubię sięgać po antologie, ponieważ dają mi one wspaniałą okazję do poznania pisarzy, z których twórczością nie miałam jeszcze do czynienia. Ten zbiór jest niezwykle różnorodny: tematyka i gatunki literackie mocno się między sobą różnią, przez co jedne teksty przypadły mi do gustu bardziej, inne nieco mniej.

​Całość wypada jednak zdecydowanie świetnie! Sam motyw „ostatniego strzału” został rozpracowany w tak fascynujący sposób, że niejednokrotnie zaskoczyło mnie to, na jak wiele pomysłowych sposobów ludzki umysł może zinterpretować to pojęcie.

​