1. Główny bohater opowiadań to uroczy „stary piernik”, który obserwuje świat z sporym dystansem. Na ile ta postać jest panu bliska, a na ile to czysta fikcja literacka?
Jest między mną a głównym bohaterem pewna zbieżność metrykalna, czyli jestem "starym piernikiem" jednak z dużym niedoborem uroku, no ale nie można mieć w życiu wszystkiego. Oczywiście łączy nas pewien dystans do świata, lecz Pan Jan nie jest jakąś literacką personifikacją mojej osoby, tym bardziej że nie posiadam takich zasobów megalomanii. Narodziny bohatera nastąpiły przypadkiem, życie zna takie precedensy, a sytuacje których jest uczestnikiem to zupełna fikcja i tej wersji będę się trzymał.
2. Czy ten specyficzny dystans do świata i codzienności przychodzi z wiekiem, czy miał Pan takie spojrzenie na rzeczywistość od zawsze?
Trudno jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie, na pewno zależy to od cech osobowościowych, ja raczej zawsze byłem zdystansowany z naciskiem na "specyficznie" i z całą odpowiedzialnością mogę powiedzieć, że wraz z postępującym wiekiem ta "jednostka chorobowa" się pogłębia. Z dystansu lepiej widać obraz ogólny chociaż może umykają jakieś szczegóły.
3. W książce zachwyca nazewnictwo i brawura językowa – chociażby określenie serca jako „organu ssąco-tłoczącego”. Jak powstają u Pana takie sformułowania? Czy przychodzą naturalnie w trakcie pisania, czy długo Pan je szlifuje?
Na pewno nie jest to efekt głębokich przemyśleń, raczej naturalnie "lęgną" się w głowie, a jak coś się już "ulęgnie" to żal wyrzucać.
4. Czy ma Pan swoje ulubione słowo lub określenie z tej książki, z którego jest Pan szczególnie dumny?
Nie, może by tak było gdyby moje teksty były jakąś pogłębioną formą pracy nad językiem.
5. Książka składa się z krótkich, dygresyjnych opowiadań. Co sprawia, że ta miniaturowa forma satyryczna jest Panu najbliższa?
Mam naturalną skłonność do lakoniczności wypowiedzi, co jest pewnym nieszczęściem bo wręcz mówię skrótami myślowymi, no i nie należy zapominać o niezastąpionym, wrodzonym lenistwie.
6. Czy opisywane sytuacje są w 100% wyrwane z życia i podpatrzone na ulicy/wśród znajomych, czy częściej punktem wyjścia była czysta wyobraźnia?
Tu nie ma jednoznacznej odpowiedzi, ale życie dostarcza mi raczej impulsu, niźli opowieści, no może poza dwoma, trzema tekstami gdzie jest ono jakoś przetworzone. Mam taką metodę, by pójść za słowem i sprawdzić dokąd zaprowadzi, często niestety na manowce ale czasami nawet pobłądzić warto.
7. Co w dzisiejszym świecie rozbawia Pana najbardziej, a co najbardziej irytuje na tyle, że trzeba o tym napisać satyrę?
Staram się wyławiać absurdy z codzienności, to one mogą wywołać uśmiech jak i irytację. Natomiast nie mam tak, że jak mnie coś zirytuje to muszę o tym napisać, raczej to jakoś samo przychodzi i zagnieżdża się w tekście.
8. Gdyby bohater Pana książki miał dać jedną prostą radę ludziom żyjącym w dzisiejszym biegu i chaosie, jak by ona brzmiała?
Ani ja, ani też Pan Jan nie jesteśmy osobami udzielającymi rad, ale jednej pewnie by udzielił:
- Oddychać, bo to bardzo ważne by móc rano wstać.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz