Żeniec substancji

„Żeniec substancji” Darii Niewiadomskiej to wciągająca i niezwykle pomysłowa powieść z gatunku młodzieżowej fantastyki (YA), która bez trudu przyciąga uwagę czytelnika oryginalnym konceptem i wartką akcją. Autorka buduje świat pełen napięcia, niebezpieczeństw oraz moralnych dylematów, w którym dorastanie wiąże się z bardzo dosłowną walką o przetrwanie.

​Głównym bohaterem powieści jest Taine – chłopak, którego marzeniem jest wstąpienie do elitarnej szkoły kształcącej tzw. żeńców. Profesja ta polega na pozyskiwaniu cennej i niezwykle rzadkiej substancji ukrytej w niedostępnych, otoczonych mrokiem jaskiniach, opanowanych przez groźne stworzenia. Rekrutacja do szkoły jest niezwykle rygorystyczna: adepci muszą wykazać się wybitną sprawnością fizyczną oraz wyostrzonymi zmysłami. Taine posiada wybitny, wręcz unikalny dar – węch absolutny, co czyni go idealnym kandydatem, ale też wyznacza na jego plecach cel.

​Najmocniejszym punktem książki jest konstrukcja świata przedstawionego i motyw samej substancji.

​Substancja jest jedynym lekiem na tajemniczy „bakcyl” – chorobę dotykającą wyłącznie młodzież w okresie dojrzewania, doprowadzającą ich do szaleństwa, a nieleczoną – do śmierci. Metafora trudów dorastania i utraty kontroli nad własnym ciałem i umysłem wypada tutaj niezwykle ciekawie. Lek okazuje się mieczem obusiecznym. W stolicy staje się ekskluzywnym, wielce pożądanym narkotykiem, którego przedawkowanie jest śmiertelne. Rosnący czarny rynek, wysokie ceny i kurczące się zasoby substancji budują świetne tło kryminalno-polityczne.

​Wątek szkolenia Tainego dostarcza klasycznych, ale doskonale zrealizowanych motywów – relacji z rówieśnikami, zawiązywania prawdziwych przyjaźni oraz narastającej, agresywnej rywalizacji. Konflikt z Vinem, wrogiem głównego bohatera, nie pozostaje jedynie powierzchowną spięciem. Dynamiczna rywalizacja prowadzi do prawdziwej tragedii, w której ginie Raze, przyrodni brat Vina. Wydarzenie to dramatycznie podnosi stawkę całej historii i nadaje powieści dojrzałego, emocjonalnego tonu.

​Książka Niewiadomskiej to bardzo udana, trzymająca w napięciu lektura. Łączy w sobie najlepsze cechy powieści przygodowych, dystopijnych i obyczajowych, dzięki czemu czyta się ją jednym tchem. To pozycja godna polecenia każdemu miłośnikowi młodzieżowej fantastyki.