Nie ma jak u mamy

Magdalena Witkiewicz w powieści „Nie ma jak u mamy” po raz kolejny udowadnia, że doskonale rozumie zawiłości ludzkich serc, a zwłaszcza te najbardziej skomplikowane relacje – między matkami a córkami. Sięgając po ten finałowy tom losów Milenki, czytelnik wchodzi w przestrzeń niezwykle ciepłą, ale i poruszającą do głębi, daleką od lukrowanych, idealizowanych wizji rodziny.

​Witkiewicz bezpretensjonalnie dotyka tematów, które potrafią boleć. To opowieść o tym, jak silne, czasem wręcz niewidzialne więzi łączą nas z przeszłością i z kobietami, które dały nam życie. Autorka nie unika trudnych portretów psychologicznych: pokazuje relacje pełne napięć, niezrozumienia, cichych dni i bolesnych milczeń. Centralnym motywem staje się tu próba zrozumienia własnej matki – często dopiero wtedy, gdy same dorastamy do tej roli lub stajemy na życiowym zakręcie, dostrzegamy jej motywy, lęki i zranienia.

​Milenka, tak bliska i autentyczna w swoich wyborach, musi zmierzyć się z pytaniem o powielanie błędów poprzednich pokoleń. Czy nieświadomie kopiujemy schematy naszych rodziców, nawet gdy bardzo przysięgaliśmy sobie robić coś inaczej? To pytanie unosi się nad całą historią, nadając jej silnie refleksyjny, wręcz terapeutyczny ton. Witkiewicz subtelnie, bez zbędnego moralizatorstwa, prowadzi bohaterki przez proces rozliczeń z przeszłością. Pokazuje przy tym, jak fundamentalne znaczenie ma szukanie wsparcia, otworzenie się na pomoc i danie sobie prawa do słabości.

​Książka niesie ze sobą ogromny ładunek emocjonalny. Z jednej strony otula czytelnika poczuciem bezpieczeństwa i domowego ciepła, z drugiej – uwiera w najczulszych miejscach, zmuszając do refleksji nad własnymi relacjami rodzinnymi. To nie tylko udane i satysfakcjonujące domknięcie popularnej serii, ale przede wszystkim uniwersalna opowieść o sile kobiecej solidarności, macierzyństwie we wszystkich jego odcieniach oraz o trudnej sztuce wybaczenia – zarówno innym, jak i sobie.

​Finałowy tom o Milence zostaje w głowie na długo po zamknięciu ostatniej strony, przypominając, że czasem, by ruszyć naprzód, trzeba najpierw z czułością spojrzeć na to, skąd i z jakimi bagażami pochodzimy.