środa, 30 września 2026

Milionerka

Recenzja książki w ramach umowy z Prószyński i S-ka 
​Manuela Gretkowska w swojej powieści „Milionerka” po raz kolejny udowadnia, że jest jedną z najszczerszych, a zarazem bezwzględnych obserwatorek polskiej rzeczywistości. Zamiast pudrowanego lukrem portretu z Instagrama, autorka serwuje czytelnikom surową, cyniczną i głęboko przenikliwą diagnozę warszawskich elit. To literatura, która boli, bo obnaża mechanizmy rządzące światem wielkich pieniędzy i próżności.  
​​W centrum opowieści znajduje się dwójka głównych bohaterów, z których każde reprezentuje odmienny biegun współczesnego cynizmu:  
​Ona – dziedziczka ogromnej fortuny, kobieta niezależna finansowo, a zarazem uwięziona w sztywnych ramach klasowych konwenansów. Aby zyskać odpowiednią pozycję i nazwisko, weszła w małżeństwo z rozsądku z księciem Potockim wywodzącym się z wrocławskiego blokowiska.  
​On – celebryta, literackie objawienie, które bryluje na salonach, sprawnie monetyzuje swój talent i wyrzeźbione ciało, zachowując przy tym bezpieczny, ironiczy dystans do świata.  
​Ich relacja to od samego początku bezwzględna gra pozorów i interesów. W świecie, w którym się poruszają, nie ma miejsca na autentyczne emocje – wszystko musi być skalkulowane, wyliczone i podporządkowane zachowaniu statusu.  
​Środkowoeuropejski decadence: Kasa, narkotyki i alkohol
​Gretkowska nie patrzy na salony przez różowe okulary. Warszawskie elity i środowisko literackie w „Milionerce” taplają się w oparach alkoholu, tysiącach złotych przepuszczanych na kokainę oraz szalonej ekstrawagancji.  
​Narkotyki i używki pełnią tu funkcję nie tylko stałego elementu imprezowego krajobrazu, ale też formy ucieczki od pustki i „plastikowych uczuć”.  
​Świat literacki został sportretowany bez patosu – pisarze i celebryci stają się zakładnikami własnego wizerunku, dla których pióra i książki są jedynie narzędziem w walce o okładki, granty i poklask.  
​Dlaczego warto przeczytać?
​ Autorka pisze z charakterystyczną dla siebie swobodą, ciętą ironią i intelektualnym pazurem. Dialogi są ostre, a refleksje na temat relacji damsko-męskich i władzy trafiają w punkt.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Nienarodzone serce. Przytul mnie mamo

Książka „Nienarodzone serce. Przytul mnie, mamo” Davida Siegesmunda to niezwykle poruszająca, intymna opowieść psychologiczna, k...