Rozstrzelony koktail gatunkowy: Recenzja powieści „Wrona z Madenfal” autorstwa Przemysława Osowskiego.
Gdyby wrzucić do jednego wora brutalną wielowątkowość polityczną Gry o Tron, potwory i mroczny klimat Wiedźmina, a na koniec zasypać to wszystko postaciami oraz słowiańskim panteonem bogów i mocno potrząsnąć – otrzymałoby się właśnie Wronę z Madenfal. Autor serwuje czytelnikowi powieść pełną kontrastów, która z jednej strony próbuje być czymś świeżym, a z drugiej sprawia wrażenie nie do końca przemyślanego eksperymentu.
Świat przedstawiony, czyli miszmasz inspiracji
Głównym problemem książki jest brak zdecydowania co do tożsamości świata przedstawionego. Autor z powodzeniem czerpie z wiodących motywów fantasy, jednak zestawienie ich w jednej przestrzeni budzi spore zgrzyty:
Polityka rodem z Martina: Konstrukcja fabuły wyraźnie aspiruje do wielopoziomowej gry o władzę, gdzie intrygi i brutalne rozgrywki obnażają bezwzględność świata.
Słowiański Bestiariusz i Mitologia: Wątki fantastyczne zostały bezpośrednio zasilone bogami oraz potworami ze słowiańskich wierzeń. Powstaje jednak pytanie: po co?
Brak konsekwencji: Zamiast stworzyć autorski panteon na wzór George’a R.R. Martina lub w pełni zanurzyć się w rzetelnie odwzorowany, słowiański klimat, autor wybiera drogę na skróty. Słowiańskie demony i bóstwa sprawiają wrażenie doczepionych na siłę, wywołując dysonans z resztą wykreowanego świata.
Mieszane uczucia: Świeżość czy chaos?
Wrona z Madenfal zostawia czytelnika w rozkroku. Z jednej strony czuć w tej powieści powiew nowości — próba przełamania schematów i połączenia tak odmiennych nurtów mogła dać spektakularny efekt. Z drugiej jednak strony trudno pozbyć się wrażenia, że twórca po prostu wrzucił swoje ulubione motywy do jednego miksera, nie dbając o ich spójność.
Znacznie lepiej sprawdziłoby się tu jedno z dwóch konsekwentnych podejść:
Idąc śladem Martina: Stworzenie całkowicie unikalnego uniwersum od podstaw, z własną mitologią i autorskim panteonem bogów.
Idąc śladem słowiańskości: Pełne zakorzenienie świata w mitologii słowiańskiej — łącznie z nazewnictwem, imionami postaci oraz kulturą wpisującą się w te wierzenia.
Ostatecznie otrzymujemy powieść, która intryguje konceptem, ale rozczarowuje wykonaniem. To propozycja dla czytelników szukających nietypowych połączeń, choć trzeba się przygotować na spore poczucie estetycznego i fabularnego chaotyzmu.
Czy miałeś okazję czytać inne polskie fantasy oparte na słowiańskości, czy to Twoje pierwsze zderzenie z tym motywem?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz