Dopalacz

Niewiele jest książek, które potrafią złapać czytelnika za serce od pierwszej strony i nie puścić aż do ostatniego zdania. „Dopalacz” Izabeli Sierpiec to właśnie jedna z takich pozycji – niepozorna, a jednak dogłębnie poruszająca i zaskakująca.

​Autorka posługuje się niezwykle lekkim, prostym i przystępnym stylem. Cechą charakterystyczną powieści jest dynamika: mnóstwo tu żywych, naturalnych dialogów, dzięki którym przez historię dosłownie się płynie. To lektura do pochłonięcia w jeden wieczór, ale jej przesłanie zostaje w głowie na znacznie dłużej.

​Fabuła na pierwszy rzut oka zdaje się krążyć wokół dobrze znanego, współczesnego problemu społecznego. Tytuł nieuchronnie budzi skojarzenia z tanią, destrukcyjną używką, po którą tak chętnie sięgają zagubieni nastolatkowie. Izabela Sierpiec tworzy jednak fantastyczną przewrotkę znaczeniową. Okazuje się, że tytułowy dopalacz ma w tej historii zupełnie inne, głębsze i o wiele bardziej ludzkie oblicze.

​Prawdziwym „dopalaczem” w powieści stają się bowiem konkretne osoby. To ludzie, których obecność w naszym życiu działa silniej niż jakakolwiek substancja psychoaktywna – dodają skrzydeł, budzą z marazmu i sprawiają, że ma się ochotę stale z nimi przebywać. Autorka w poruszający sposób pokazuje, że najlepszym napędem do życia, walki z codziennością i czerpania z niej radości nie są sztuczne wspomagacze, lecz drugi człowiek, relacja, bliskość i poczucie sensu, które ze sobą przynosi.

​Książka Sierpiec zręcznie balansuje między lekkością formy a ciężarem podejmowanych tematów. Niebanalna historia zmusza do refleksji nad tym, kto w naszym własnym życiu pełni rolę takiego pozytywnego „dopalacza” – i czy my sami potrafimy być nim dla innych.

​„Dopalacz” to świeża, wciągająca i mądra opowieść o szukaniu siebie, potrzebie akceptacji i sile międzyludzkich więzi. Zdecydowanie warto po nią sięgnąć – nie tylko dla świetnej rozrywki, ale i dla odrobiny ciepła, którego każdy z nas czasem potrzebuje.