sztuka kamuflażu

"Sztuka kamuflażu" autorstwa Ivo Borecky

przeczytałam w ramach bt u Krystian, 29⌚

  ​Życie Eryka to pasmo nietrafionych decyzji i zatajonych prawdy. Jako niespełniony aktor, kojarzony jedynie z epizodycznymi rolami w filmach klasy C, najwybitniejszą kreację kreuje na co dzień – udając, że panuje nad własnym losem. Gdy uzależnienie od hazardu bierze górę, bez mrugnięcia oka porzuca żonę i nowo narodzoną córkę, wybierając dym karcianych salonów i towarzystwo współtowarzyszy niedoli.

​Prawdziwy rachunek za błędy młodości przychodzi jednak na emeryturze. Główny bohater zostaje z niczym – dławiące go długi doprowadzają do utraty mieszkania, a widowiskowy upadek przypieczętowuje wizyta trzech bezwzględnych osiłków. Eryk dostaje „propozycję nie do odrzucenia” od nowego właściciela kasyna: albo natychmiast spłaci gigantyczny dług, albo weźmie udział w tajemniczym programie w nowo otwartym punkcie walki z uzależnieniem. Postawiony pod ścianą aktor trafia na specyficzny odwyk, który szybko przestaje przypominać standardową terapię.

​Ivo Borecky w "Sztuce kamuflażu" serwuje czytelnikom gęstą, niepokojącą opowieść o moralnym upadku i przymusowej rozliczeniu z przeszłością. Autor znakomicie buduje atmosferę dezorientacji. To, co przytrafia się Erykowi podczas rzekomego odwyku, przekracza granice czystej logiki, a jego własne postępowanie staje się coraz bardziej niewytłumaczalne i trudne do jednoznacznej oceny. Czy bohater gra, czy sam stał się rekwizytem w czyimś spektaklu?

​Książka płynnie balansuje na granicy dramatu obyczajowego i psychologicznego thrillera. Największym atutem powieści jest bez wątpienia konstrukcja fabuły, która prowadzi czytelnika przez labirynt absurdu i niedomówień, by na samej finiszowej prostej zaserwować zakończenie, jakiego mało kto się spodziewa. Finał wywraca dotychczasową perspektywę do góry nogami, pozostawiając czytelnika z mnóstwem pytań o granice ludzkiej manipulacji.

"​Sztuka kamuflażu" to wciągająca, choć momentami duszna lektura o tym, że od niektórych długów nie da się uciec, a najtrudniejszą rolą do zagrania jest prawda o samym sobie. Gorąco polecam wszystkim miłośnikom niebanalnych histori z potężnym zwrotem akcji.