Akademik

Recenzja książki „Akademik” Macieja Olejnika w ramach bt u Gosia

​Wrocław lat 90. XX wieku to przestrzeń pełna kontrastów – z jednej strony tętniąca studenckim życiem codzienność, z drugiej – duszny, momentami wręcz namacalny klimat transformacji ustrojowej i rodzących się legend miejskich. To właśnie w tych realiach Maciej Olejnik osadza akcję swojej niezwykle wciągającej powieści „Akademik”.

​Fabuła zawiązuje się wokół serii makabrycznych, tajemniczych morderstw w okolicach wrocławskiego domu studenckiego „Arka”. W centrum wydarzeń staje duet młodych studentów – Rafał i Robert – którzy niespodziewanie włączają się w śledztwo prowadzone przez parę policjantów, Michała i Darka. Olejnik świetnie ogrywa ten klasyczny motyw, ponieważ to właśnie determinacja, spostrzegawczość i specyficzna, studencka intuicja Roberta oraz Rafała stają się kluczem do przełomu. To dzięki nim udaje się namierzyć i schwytać enigmatycznego profesora, którego obecność w miejscach zbrodni rzucała ponury cień na całą sprawę.

​Największą siłą „Akademika” jest jednak płynne i odważne przejście od klasycznego kryminału do mrocznego, mistycznego horroru. W toku śledztwa okazuje się bowiem, że za zbrodniami nie stoi człowiek, lecz upiory i wampiry. Te krwiożercze bestie zostały sprowadzone na ziemię za sprawą artefaktu – czarnego kamienia, stanowiącego łącznik z dawnym, pogańskim bóstwem sprawiedliwości i prawa, Prowe.

​Powieść imponuje warstwą historyczną i mitologiczną. Autor snuje intrygującą opowieść o dawnych wyznawcach Prowe, którzy już w średniowieczu toczyli krwawe boje z chrześcijaństwem, a teraz – po stuleciach – pragną dokonać bezwzględnej zemsty za dawną masakrę ich ludu. Bogactwo wiedzy o dawnych bogach Słowian i przedchrześcijańskich rytuałach dodaje historii ogromnej głębi.

​„Akademik” to pozycja niezwykle poruszająca i enigmatyczna. Olejnik po mistrzowsku buduje napięcie, łącząc brudny realizm lat 90. z pogańskim, słowiańskim gotykiem. Dla fanów niebanalnej fantastyki, historii oraz mrocznych sekretów ukrytych w cieniu wrocławskich zabytków, jest to lektura obowiązkowa. Gorąco polecam!